3 min lezen

Tapijten en kunst

Het Wesual team
2 januari 2021

De texturen van design, tussen verleden en heden

Hangend of liggend herinneren tapijten ons eraan dat de beste plaats om naar terug te keren, thuis is.

Een belangrijk element dat voor sommigen de toon van de kamer kan zetten, voor anderen een meer comfortabele plaats om de voeten te leggen (blootsvoets, natuurlijk), tapijt - kort of langpolig, dun of dik - is ongetwijfeld een element dat bijdraagt tot het intiemer en gastvrijer maken van de woning en, in sommige gevallen, tot het geven van identiteit en stijl.

Sommige kunstenaars hebben ze ook gekozen als steunpunt, een supine canvas (of verticaal, in de meer museale versie), om hun creativiteit, tussen verleden en heden, de vrije loop te laten.

Traditie en hedendaagsheid zijn de twee elementen die de"Gio Ponti" collectie van Amini onderscheiden, gecreëerd door het bedrijf in samenwerking met het Gio Ponti Archief. In 2016 heeft Amini, na het verwerven van de rechten op enkele grafische motieven gecreëerd door de Italiaanse ontwerper en architect, het artistieke genie van Gio Ponti overgebracht van de vloeren naar de tapijten, waardoor een ware serie moderne kunstwerken is ontstaan die, samen met de tapijten geïnspireerd door het grafische genie van Joe Colombo, Ico Parisi en Manlio Rho, deel uitmaken van de Amini Icons serie. De collectie omvat een uitgebreid en heterogeen esthetisch assortiment: van de meest essentiële voorstellen, zoals het Labirinto tapijt, tot de meer decoratieve voorstellen die Ponti's ontwerp herinterpreteren in een moderne stijl, zoals in het geval van het Esagoni tapijt, waarin de speelse kant van de zeshoekige vorm wordt onderstreept door het gebruik van het levendige "ponti blauw".

Amini's aandacht voor vormen en figuratieve eenvoud wordt geëvenaard door de zorgvuldigheid in de keuze van de gebruikte materialen en weeftechnieken. Het Italiaanse bedrijf maakt zijn tapijten buiten en binnen Italië en kiest daarbij voor ambachtelijke technieken op basis van de kenmerken van de gebruikte materialen en de voorgestelde vormen. Zo wordt Tibetaanse wol de textielvertaling van Ponti's keramiek, die Esagoni inspireerde, in een verwijzing naar de blauw-witte decoraties die Gio Ponti tussen 1960 en 1962 creëerde voor het Hotel Parco dei Principi in Sorrento, het eerste designhotel ter wereld. In een perfect evenwicht tussen design, vorm en kleur, dialogeren en coëxisteren oude weeftechnieken met de hedendaagse, in een vervlechting van vormen en kleuren.

Labyrint tapijt, ontworpen door Gio Ponti, Amini Carpets - Foto: Amini.it
Labyrint tapijt, ontworpen door Gio Ponti, Amini Carpets - Foto: Amini.it
Esagoni tapijt, ontworpen door Gio Ponti, Amini Tapijten - Foto: Amini.it
Esagoni tapijt, ontworpen door Gio Ponti, Amini Tapijten - Foto: Amini.it

In dezelfde richting gaan de textiele werken van Linde Burkhardt, een Duitse kunstenares en ontwerpster die verantwoordelijk is voor de textiele omzetting van Etruskische decoratiemotieven in fresco's, bas-reliëfs en loden schijven met inscripties die in Toscane zijn gevonden. De tapijten, die de"joie de vivre" van het dagelijkse Etruskischelevenals onderwerp hebben, werden tussen 2015 en 2018 door Burkhardt vervaardigd volgens traditionele technieken, in handgeknoopte wol en zijde, en worden, in dialoog met artefacten uit het Nationaal Archeologisch Museum van Siena, gepresenteerd in de tentoonstelling "Van de geneugten van de Etrusken. Een hedendaagse dialoog", gerealiseerd in 2018 in het museumcomplex van Santa Maria della Scala in Siena.

Van de geneugten van de Etrusken. Een hedendaagse dialoog, Linde Burkhardt, Santa Maria della Scala in Siena - 2018
Van de geneugten van de Etrusken. Een hedendaagse dialoog, Linde Burkhardt,Santa Maria della Scala in Siena - 2018
Van de geneugten van de Etrusken. Een hedendaagse dialoog, Linde Burkhardt, Santa Maria della Scala in Siena - 2018
Van de geneugten van de Etrusken. Een hedendaagse dialoog, Linde Burkhardt,Santa Maria della Scala in Siena - 2018

De steeds terugkerende naturalistische observatie in de Etruskische kunst, die uiterst rijk is en nog weinig onderzocht, doet denken aan de pop-tropische vreugde van de Braziliaanse kunstenaar Genaro de Carvalho, die tussen de jaren veertig en vijftig het Braziliaanse modernisme op wol heeft overgebracht, waarbij hij het nationale tropicalisme in een regionale toets interpreteerde, door gebruik te maken van weeftechnieken uit het noordoosten, waaraan haute-lisse en Franse gobelin werden toegevoegd.

Vogels, fruit, bloemen, vlinders en tropische planten waren de favoriete thema's en motieven, die de kunstenaar uitbeeldde met behulp van het weefgetouw; een echte vernieuwing als men bedenkt dat dit werktuig in die tijd vrijwel afwezig was in de Braziliaanse kunst.

Genaro de Carvalho, Zonder titel, (Braziliaan, 1926-1971)
Genaro de Carvalho, Zonder titel, (Braziliaan, 1926-1971)
Genaro de Carvalho, Bonad, (Braziliaan, 1926-1971)
Genaro de Carvalho, Bonad, (Braziliaan, 1926-1971)

Genaro gebruikte het weefgetouw niet zozeer om Europese technieken in te voeren, als wel om een kunst te scheppen die in de plaatselijke beperkingen (de schaarste aan materialen en de chromatische variaties) het uitgangspunt vond voor een persoonlijke poëtica. In plaats van buitenlandse garens verkoos Genaro binnenlandse wol, een materiaal van inferieure kwaliteit en beperkt tot de negentien tinten die de enige chromatische mogelijkheden van de kunstenaar vormden. Genaro kwam tot kleur door te experimenteren met natuurlijke produkten - waaronder de olie van de dendê palm - die hem in staat stelden het "blauw van de zee van Dorival Caymmi, of het geel van de rijpe vruchten van het gewelddadige land van Jorge Amado te herscheppen.

NATUUR WERD CULTUUR EN KUNST WAS "IN COMMUNICATIE MET DE BODEM".
Het Wesual team
2 januari 2021

HET LAATSTE NIEUWS VAN ONZE BLOG

WERK MET ONS

Videomaker of fotograaf? Piloot van drones of fotograaf van virtuele rondleidingen? Het maakt niet uit, we willen je ontmoeten!

Solliciteer Nu